{"title":"KOMPLEKSY MIEDZI(II) ZASAD SCHIFFA - NOWE ZWIĄZKI O AKTYWNOŚCI PRZECIWDROBNOUSTROJOWEJ","authors":"Elżbieta Hejchman, D. Lewandowski","doi":"10.56782/pps.81","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.81","url":null,"abstract":"Zasady Schiffa stanowią produkty kondensacji amin pierwszorzędowych z aldehydami lub ketonami. Są trwałymi związkami o aktywności przeciwdrobnoustrojowej, antyproliferacyjnej i przeciwzapalnej. Zastosowanie ich jako ligandów do otrzymywania kompleksów miedzi(II) prowadzi do podwyższenia aktywności biologicznej. Niniejsza praca zawiera przegląd najnowszych doniesień literaturowych dotyczących aktywności przeciwdrobnoustrojowej zasad Schiffa, będących pochodnymi aldehydu salicylowego oraz 7-hydroksykumaryny zawierającej w pozycji 8 grupę formylową lub acetylową, a także kompleksów Cu(II) tych związków.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"15 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2017-08-21","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"123866245","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
{"title":"WYBRANE ASPEKTY ŻYWIENIA POZAJELITOWEGO","authors":"Karolina Księżarczyk, Bartłomiej Sankowski","doi":"10.56782/pps.73","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.73","url":null,"abstract":"Choroby układu pokarmowego niejednokrotnie utrudniają fizjologiczne spożywanie pokarmu drogą doustną. W takich przypadkach stosuje się zastępcze żywienie pozajelitowe, czyli dożylne podawanie składników odżywczych. Obecnie żywienie pozajelitowe staje się terapią w coraz większym stopniu przystosowaną do potrzeb konkretnego pacjenta. Jest to zabieg ingerujący bezpośrednio w metabolizm chorego, dlatego jego stosowanie powinno być poprzedzone prawidłową oceną stanu pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii rozpatrywane są takie kwestie, jak zapotrzebowanie energetyczne chorego, sposób oraz miejsce wykonania wlewu, rodzaj stosowanego pokarmu oraz ryzyko powstania możliwych powikłań. Pomimo iż jest to nadal „złoty standard” żywienia dla pacjentów z niewydolnym przewodem pokarmowym, terapia ta niesie ze sobą wiele powikłań oraz niebezpieczeństw. Dlatego stosując żywienie parenteralne należy dążyć do szybkiego przywrócenia prawidłowej funkcji przewodu pokarmowego.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"1 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2017-08-19","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"130882323","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
{"title":"POCHODNE BENZIMIDAZOLU WYKAZUJĄCE AKTYWNOŚĆ BIOLOGICZNĄ","authors":"Bartosz Kózka, Anna Kowalkowska","doi":"10.56782/pps.72","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.72","url":null,"abstract":"Znanych jest wiele pochodnych benzimidazolu, wykazujących zróżnicowaną aktywność biologiczną wobec czynników powodujących zaburzenia i choroby w organizmie człowieka. Przedmiotem niniejszego przeglądu są związki, które już posiadają zastosowanie kliniczne lub są na etapie badań przedklinicznych, oraz pochodne, które są warte uwagi ze względu na potencjalną aktywność i przyszłe zastosowania w terapii. W pracy dokonano charakterystyki pochodnych zarówno podstawionych w pierścieniu imidazolowym, jak i w pierścieniu benzenowym.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"13 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2017-08-19","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"126471487","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
{"title":"ZWIĄZKI WIĄŻĄCE SIĘ Z BIAŁKAMI OSOCZA U LUDZI. ZNACZENIE W TERAPII ORAZ METODY OZNACZANIA WOLNEJ FRAKCJI","authors":"M. Chechlacz, Natalia Korytowska","doi":"10.56782/pps.76","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.76","url":null,"abstract":"Wiele substancji endogennych oraz egzogennych wykazuje zdolność do wiązania się z białkami osocza, głównie z ludzką albuminą surowicy oraz α-1-kwaśną glikoproteiną. Substancje te w krwioobiegu występują zarówno w formie wolnej jak i związanej z białkami. Białko posiada na swojej powierzchni miejsca wiązania charakterystyczne dla danego związku, różniące się wielkością, kształtem oraz powinowactwem. Wiązanie z białkami następuje w wyniku oddziaływań hydrofobowych, van der Waalsa oraz elektrostatycznych. Stopień związania z białkami osocza zależy od m.in. obecności stanu zapalnego, występowania chorób nerek i wątroby oraz wieku. Jedynie forma wolna związku jest aktywna biologicznie oraz jest zdolna do pokonywania barier biologicznych. W związku z tym duże znaczenie mają metody pomiaru stężenia frakcji niezwiązanej z białkami w osoczu. Najczęściej stosowana jest dializa równowagowa, uznawana za metodę referencyjną. Inne metody to m.in. ultrafiltracja, ultrawirowanie, mikrodializa, mikroekstrakcja, wysokosprawna analiza czołowa oraz ekstrakcja w punkcie zmętnienia.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"10 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2017-08-16","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"129567573","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
{"title":"MECHANIZM DZIAŁANIA INDOLO-3-KARBINOLU I 3,3´-DIINDOLILOMETANU W CHEMOPREWENCJI CHORÓB NOWOTWOROWYCH","authors":"Teresa Żołek, Aleksandra Trzeciak","doi":"10.56782/pps.71","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.71","url":null,"abstract":"Pochodne indolu to aromatyczne, heterocykliczne związki organiczne, które mają duże znaczenie przy poszukiwaniu nowych substancji leczniczych. Indolo-3-karbinol (I3C) i 3,3´-diindolilometan (DIM) występują naturalnie w roślinach krzyżowych, ale ich pochodne są także syntetyzowane w laboratorium. Wyniki badań in vitro wskazują, że I3C oraz DIM hamują proliferację komórek nowotworowych w fazie G1 i wywołują ich apoptozę. Dowiedziono, że mają wpływ na metabolizm estrogenów. Mikromacierzowe profilowanie ekspresji genów wskazuje, że pochodne indolu regulują ekspresję wielu genów, które mają istotne znaczenie dla kontroli cyklu komórkowego, apoptozy komórek, transdukcji sygnałowej, w angiogenezie oraz inwazji komórek. W badaniach na modelach zwierzęcych stwierdzono, że pochodne indolu zapobiegają powstawaniu nowotworów piersi i szyjki macicy. W badaniach klinicznych (faza II i III) oceniono I3C i DIM jako potencjalne środki chemoprewencyjne do stosowania w profilaktyce i wczesnych etapach rozwoju nowotworów piersi, jajnika oraz śródnabłonkowej neoplazji sromu. Dokładny mechanizm molekularny działania przeciwnowotworowego pochodnych indolu wciąż jest przedmiotem badań. Omawiane związki (I3C i DIM) są składnikami suplementów diety, zalecanych do prewencyjnego stosowania przy chorobach nowotworowych.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"72 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2017-03-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"123805595","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Grażyna Kubiak-Tomaszewska, J. Pachecka, Jacek Łukaszkiewicz, P. Tomaszewski
{"title":"RECEPTOROWE MECHANIZMY REGULACJI METABOLIZMU KWASÓW ŻÓŁCIOWYCH I KSENOBIOTYKÓW. ZNACZENIE EKSPRESJI CYP3A4 DLA BEZPIECZEŃSTWA I SKUTECZNOŚCI FARMAKOTERAPII","authors":"Grażyna Kubiak-Tomaszewska, J. Pachecka, Jacek Łukaszkiewicz, P. Tomaszewski","doi":"10.56782/pps.118","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.118","url":null,"abstract":"Izoenzym CYP3A4 jest moonoksygenazą zaangażowaną w procesy wewnątrzustrojowych przemian licznych związków endo- i egzogennych (ksenobiotyków), w tym ponad 50% znanych leków. W organizmie człowieka CYP3A4 wykazuje najwyższą aktywność enzymatyczną w hepatocytach i enterocytach. Kodujący to białko enzymatyczne gen CYP3A4 podlega ekspresji regulowanej przez zróżnicowane czynniki egzo- i endogenne, w tym kwasy żółciowe oraz liczne leki, działające za pośrednictwem receptorów wewnątrzkomórkowych, takich jak np. PXR czy FXR. Zrozumienie mechanizmów ekspresji genu CYP3A4 ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpiecznej i skutecznej farmakoterapii.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"11 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2016-12-11","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"127415916","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Bartłomiej Kałaska, Joanna Mikłosz, E. Sokołowska, Andrzej Mogielnicki
{"title":"BLASKI I CIENIE WSPÓŁCZESNEJ FARMAKOTERAPII ANTYKOAGULACYJNEJ","authors":"Bartłomiej Kałaska, Joanna Mikłosz, E. Sokołowska, Andrzej Mogielnicki","doi":"10.56782/pps.119","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.119","url":null,"abstract":"Leki przeciwkrzepliwe stanowią podstawę leczenia i zapobiegania chorobom zakrzepowo-zatorowym. Głównym zagrożeniem związanym z terapią tymi lekami są poważne krwawienia, które wymagają odpowiedniej interwencji medycznej. Ogólna strategia postępowania w przypadku tego rodzaju krwawień polega na zaprzestaniu podawania leku przeciwkrzepliwego oraz odwróceniu skutków leczenia przeciwkrzepliwego przy użyciu dostępnych specyficznych odtrutek oraz ogólnych środków prohemostatycznych. W prezentowanej pracy przedstawiliśmy najczęściej stosowane leki przeciwkrzepliwe z uwzględnieniem ich podstawowych mechanizmów działania, farmakokinetyki i działań niepożądanych oraz ogólnych wytycznych dotyczących postępowania w przypadku poważnych krwawień po ich stosowaniu. Wskazaliśmy metody, które w przyszłości mogłyby poprawić bezpieczeństwo terapii przeciwzakrzepowej, a obecnie są w fazie badań przedklinicznych i klinicznych. Opisaliśmy przykład zaangażowania farmaceutów w poprawę skuteczności i bezpieczeństwa terapii antykoagulacyjnej.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"44 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2016-12-11","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"132807353","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
{"title":"WEMURAFENIB JAKO SELEKTYWNY INHIBITOR KINAZY SERONINOWO-TREONINOWEJ B-RAF STOSOWANY W LECZENIU CZERNIAKA","authors":"K. Kubica, A. Mazurek","doi":"10.56782/pps.117","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.117","url":null,"abstract":"Kinazy białkowe są obecnie drugą co do ważności grupą białek stanowiących cel ukierunkowanych molekularnie terapii przeciwnowotworowych. Hamowanie ich aktywności okazało się ważnym punktem w podejściu do leczenia tych chorób. Wemurafenib jest niezwykle skutecznym lekiem w terapii czerniaka, dzięki ograniczeniu jego działania jedynie do białka B-RAF. Wykazuje stosunkowo nieduże działania niepożądane. Największym problemem jest występowanie rozwijającej się oporności komórek nowotworowych na ten lek. Rozwiązaniem wydaje się być wprowadzenie terapii kombinowanych, które będą stanowić przyszłość w leczeniu czerniaka inhibitorami kinaz białkowych.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"103 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2016-12-02","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"124037697","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
{"title":"WIELONIENASYCONE KWASY TŁUSZCZOWE I PRODUKTY ICH UTLENIENIA","authors":"Piotr Wałejko, S. Witkowski","doi":"10.56782/pps.116","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.116","url":null,"abstract":"Wielonienasycone kwasy tłuszczowe (WNKT) są niezbędne do prawidłowego rozwoju i normalnego funkcjonowania organizmu oraz mają szczególne znaczenie w żywieniu człowieka. W tej grupie wyróżnia się dwie rodziny kwasów: ω–3 i ω–6. Spełniają one ważną rolę w leczeniu miażdżycy oraz innych stanów chorobowych, prowadzących do zaburzeń gospodarki lipidami. Niektóre z nich są prekursorami ważnych biologicznie związków, takich jak prostaglandyny, mono– i dihydroksykwasy tłuszczowe, izo– i neuroprostany, a także izo– i neurofurany. W ostatnich latach pojawia się coraz więcej doniesień o ich znaczeniu jako potencjalnych biomarkerów stanów patologicznych.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"21 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2016-11-23","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"133818602","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
J. Piwowarska, Jolanta Felczak, Jacek Łukaszkiewicz
{"title":"STĘŻENIE DIALDEHYDU MALONOWEGO WE KRWI JAKO WSKAŹNIK PRZY PRZESZCZEPIE WĄTROBY","authors":"J. Piwowarska, Jolanta Felczak, Jacek Łukaszkiewicz","doi":"10.56782/pps.113","DOIUrl":"https://doi.org/10.56782/pps.113","url":null,"abstract":"Przeszczepianie wątroby i choroby nowotworowe są związane ze stresem oksydacyjnym, którego biologicznym markerem jest dialdehyd malonowy (MDA), produkt peroksydacji lipidów. Celem pracy była próba określenia, czy poziom MDA u dawcy może być przydatnym wskaźnikiem prognozującym przeżywalność przeszczepu po transplantacji. Oznaczono stężenia wolnego MDA w surowicy krwi u 20 biorców z rakiem wątrobowokomórkowym i u 20 dawców przed przeszczepem wątroby przy użyciu metody HPLC-UV. Walidacja zastosowanej metody badawczej wykazała jej przydatność do oznaczania stężenia wolnego MDA w surowicy krwi. Oznaczone stężenia MDA były zróżnicowane w obydwu badanych grupach i mieściły się w zakresie: 0–48 µmol/L dla biorców, oraz 0–3,54 µmol/L dla dawców. Ze względu na zbyt małą liczebność badanych grup pacjentów nie można na podstawie uzyskanych wyników wyciągnąć jednoznacznych wniosków dotyczących różnic pomiędzy grupami dawców i biorców, chociaż średnie wartości u dawców były niższe niż u biorców. Dlatego też oznaczenie stężenia MDA u dawcy jako przydatnego wskaźnika prognozującego przeżywalność przeszczepu po transplantacji wymaga dalszych badań.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"12 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2016-11-02","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"122803877","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}