Myślenie obrazu – malarstwo holenderskie XVII wieku jako ontologia świata widzialnego

Abstract

Celem niniejszej pracy jest pokazanie nieoczywistego związku pomiedzy materialną praxis wytwarzania obrazu, strukturą wiedzy nowoczesnej a ontologią świata. Twierdze, ze obraz jest czymś wiecej niz przedstawionym na plotnie malarskim malowidlem, ktory mozemy podziwiac. Sztuka baroku ze swoimi nowymi tematami oraz sposobami przedstawiania z jednej strony inauguruje nowy typ wiedzy wizualnej, zasadniczo rozniący sie od zaczarowanego porządku wiedzy przednowoczesnej, z drugiej strony jednak roznica ta nigdy nie byla ani oczywista, ani kompletna. W swojej pracy przyjmuje te niekompletnośc jako trop w sensie takim, jaki nadalby mu Bruno Latour, ze nigdy nie byliśmy nowocześni . Obraz, tak jak go rozumiem, zarządza i konstruuje spojrzenie, lecz jednocześnie zakrywa performatywny (zaczarowany) spektakl, ktory generuje strukture spojrzenia na poziomie materialnych zapośredniczen, co oznacza, ze bezpośrednia relacja pomiedzy podmiotem a przedmiotem nie pasuje ani do epistemologicznego, ani nawet estetycznego schematu analizy. Dlatego tez antropologia obrazu wymaga refleksji ontologicznej osadzonej na niewyraźnej granicy pomiedzy zaczarowanym a odczarowanym światem.