Белая горячка i White Fever. Jak za granicą (nie) czytają Jacka Hugo-Badera

Abstract

Artykuł jest próbą przeanalizowania zagranicznej recepcji książek reporterskich Jacka Hugo-Badera o byłym ZSRR. Przyglądając się sposobowi publikacji i promocji tłumaczeń przeznaczonych na rynek amerykański, autorka wskazuje na osadzanie tych tekstów w ramach globalnej genologii (kategorii survival non-fiction). Świadectwa profesjonalnego i nieprofesjonalnego odbioru Białej gorączki na Ukrainie (gdzie „polska szkoła reportażu” jest ważnym punktem odniesienia) stają się z kolei pretekstem do zarysowania kontekstu postkolonialnego. Za znaczący autorka uznaje brak przekładów książek Hugo-Badera w Rosji. Proponowane case study w szerszej perspektywie wskazuje na rożne możliwości zafunkcjonowania polskich reportaży za granicą. Белая горячка and White Fever: How Jacek Hugo-Bader Is (not) Read Abroad The article is an attempt at analysing the foreign reception of Jacek Hugo-Badera’s reportage books on the former USRR. Looking at the method of publishing and promoting the translations meant for the American market, the author points out the embedding of these texts in the global genology (the category of survival non-fiction). The testimonies of a professional and non-professional reception of White Fever in Ukraine (where the Polish school of reportage is an important point of reference) become in themselves a pretext to sketch out the post-colonial context. The author deems the lack of Russian translations of Hugo-Bader’s books to be important. From a wider perspective, the proposed case study indicates the different ways of the Polish reportages being relevant abroad.