Mateusz Kawka, M. Pilarek, K. Sykłowska-Baranek, A. Pietrosiuk
{"title":"EKSTRAKCJA IN SITU ROŚLINNYCH METABOLITÓW WTÓRNYCH","authors":"Mateusz Kawka, M. Pilarek, K. Sykłowska-Baranek, A. Pietrosiuk","doi":"10.56782/pps.78","DOIUrl":null,"url":null,"abstract":"Ekstrakcja in situ, poza izolacją metabolitów roślinnych z układu hodowlanego in vitro, pozwala na intensyfikację ich biosyntezy w hodowanej biomasie roślinnej. Zgodnie z definicją, proces ten polega na ekstrakcji produkowanych metabolitów wtórnych w czasie trwania hodowli przez ich akumulację w dodatkowej fazie układu hodowlanego. Motywowane potencjalnymi korzyściami takiego rozwiązania poszukiwania ekstrahentów oraz adsorbentów in situ, nietoksycznych dla biomasy oraz selektywnych względem metabolitów wtórnych, zaowocowały licznymi opisanymi w literaturze naukowej eksperymentami. Stosunkowo nowym podejściem jest zastosowanie w roli dodatkowej fazy ekstracyjnej in situ ciekłych perfluorozwiązków. Znane dotychczas jako efektywne nośniki gazów, charakteryzują się one brakiem istotnych oddziaływań względem rozpuszczonych w nich cząsteczek. Skutkuje to łatwością w uwalnianiu gazów przez granicę faz ciecz-ciecz układu hodowlanego. Ponadto, perfluorozwiązki są nierozpuszczalne w wodzie, tworząc względem wodnego medium hodowlanego oddzielną, dolną fazę w układzie. Cechy te, w połączeniu z brakiem toksycznego wpływu na żywe komórki oraz selektywnością względem metabolitów roślinnych, uzasadniają rosnące zainteresowanie aplikacją ciekłych perfluorozwiązków w roli ekstrahenta in situ.","PeriodicalId":295830,"journal":{"name":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","volume":"23 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":2.3000,"publicationDate":"2017-08-21","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":"3","resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":null,"PeriodicalName":"Prospects in Pharmaceutical Sciences","FirstCategoryId":"1085","ListUrlMain":"https://doi.org/10.56782/pps.78","RegionNum":0,"RegionCategory":null,"ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":null,"EPubDate":"","PubModel":"","JCR":"","JCRName":"","Score":null,"Total":0}
引用次数: 3
Abstract
Ekstrakcja in situ, poza izolacją metabolitów roślinnych z układu hodowlanego in vitro, pozwala na intensyfikację ich biosyntezy w hodowanej biomasie roślinnej. Zgodnie z definicją, proces ten polega na ekstrakcji produkowanych metabolitów wtórnych w czasie trwania hodowli przez ich akumulację w dodatkowej fazie układu hodowlanego. Motywowane potencjalnymi korzyściami takiego rozwiązania poszukiwania ekstrahentów oraz adsorbentów in situ, nietoksycznych dla biomasy oraz selektywnych względem metabolitów wtórnych, zaowocowały licznymi opisanymi w literaturze naukowej eksperymentami. Stosunkowo nowym podejściem jest zastosowanie w roli dodatkowej fazy ekstracyjnej in situ ciekłych perfluorozwiązków. Znane dotychczas jako efektywne nośniki gazów, charakteryzują się one brakiem istotnych oddziaływań względem rozpuszczonych w nich cząsteczek. Skutkuje to łatwością w uwalnianiu gazów przez granicę faz ciecz-ciecz układu hodowlanego. Ponadto, perfluorozwiązki są nierozpuszczalne w wodzie, tworząc względem wodnego medium hodowlanego oddzielną, dolną fazę w układzie. Cechy te, w połączeniu z brakiem toksycznego wpływu na żywe komórki oraz selektywnością względem metabolitów roślinnych, uzasadniają rosnące zainteresowanie aplikacją ciekłych perfluorozwiązków w roli ekstrahenta in situ.