UDZIAŁ KOMÓREK IMMUNOLOGICZNYCH W PATOGENEZIE ORBITOPATII GRAVESA

Abstract

Choroba Gravesa i Basedowa (GD; ang. Graves’ disease) jest chorobą autoimmunologiczną powodującą nadprodukcję hormonów tarczycy, która skutkuje powstawaniem zaburzeń metabolicznych. Orbitopatia Gravesa (GO; ang. Graves’ orbitopathy) jest najczęstszym pozatarczycowym objawem GD. Obejmuje ona zapalenie i obrzęk mięśni gałki ocznej, jak również wzrost objętości tkanki łącznej w obrębie oczodołów. Analiza tkanek pobranych od pacjentów dotkniętych GO pozwoliła dostrzec szczególną rolę fibroblastów oczodołowych, limfocytów T oraz receptorów dla tyreotropiny (TSHR) i insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF1R) w rozwoju tej patologii. Powstający naciek zapalny i nagromadzenie glikozaminoglikanów prowadzi do rozwoju obrzęku i włóknienia tkanek okołogałkowych. Niestety, pomimo postępu w rozumieniu tego patomechanizmu, GO ciągle pozostaje jednym z najtrudniejszych problemów endokrynologii klinicznej. W tej publikacji dokonano przeglądu badań dotyczących immunologicznych aspektów GO i omówiono rolę komórek immunologicznych w patogenezie choroby.